امور اجتماعی مقوله‌ای مهم در گفتمان دانشگاه‌های «نسل چهارم» با محوریت تعهد و مسئولیت آنها نسبت به محیط پیرامونی، از جمله نقش و مشارکت در توسعه اجتماعی، تعهد در قبال محیط زیست، شفافیت و شایسته سالاری، رعایت حقوق عامه‌های مختلف و … با هدف باز طراحی زیست اخلاقی محیط‌های فعالیت خود است. به عبارت دیگر، امور اجتماعی را می‌توان مجموعه‌ی وظایف و تعهداتی دانست که یک نهاد یا سازمان بایستی در راستای معونت و همین‌طور حفاظت، صیانت و مراقبت از جامعه‌ای که در آن فعالیت می‌کند، انجام دهد.
دانشگاه به مثابه‌ی عالی‌ترین نهاد آموزشی و پژوهشیِ یک جامعه، نقش و جایگاه ویژه و ذوابعادی در این زمینه دارد و خصوصاً با دگرگونی پارادایم توسعه و موضوعیت یافتنِ مفهومِ «توسعه‌ی پایدار»، مقوله‌ی امور اجتماعی، به طور خاص در دانشگاه‌های نسل چهارم، پایگاه، تبلور و نمودِ مضاعفی یافته است. چرا که اساساً فلسفه‌ی وجودی دانشگاه، بر مبنای تولیدِ خیرِ عمومی و رفاه اجتماعی از شاهراه خردورزی، علم آموزی و دانش‌اندوزی است و امتزاجِ خارج از تعادل و افراط‌گونه‌ی آن با منطق‌های مادی و منفعت‌گرایانه‌ی صِرف، دانشگاه را از هویت ذاتی و تاریخیِ خود که سرشتی فرهنگی و اجتماعی دارد، تهی می‌سازد.

بنابراین می‌توان گفت امور اجتماعی دانشگاه، ظرفیتی است که دانشگاه‌ها را قادر می‌سازد تا از دریچه‌ی آن، کنش‌های ارتباطی خود را با حوزه‌ی عمومی، اجتماعات محلی، فضا‌ها و ارگان‌های غیرانتفاعی، گروه‌های قومی و اجتماعی، نهادهای مدنی و سازمان‌های مردم‌نهاد بهبود و ارتقا بخشند. به واقع، دانشگاه در جایگاه پیش‌قراول، مبدأ تحولات و رهبرِ تغییراتِ مطلوب مدنی و اجتماعی، طلایه‌دار ترویج مسئولیت اجتماعی در جامعه و نضج‌دهنده و قوام‌بخشِ هویت‌های مسئولیت‌پذیر و اخلاق‌مدار در برابر هم‌کلاسان، هم‌دانشگاهیان، هم‌محلان، همشهریان، هم‌وطنان و هم‌نوعان و همین‌طور متعهد و مکلف در برابر محیط زیستِ فیزیکی (واقعی) و مجازی است.